Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘deep into the sea’ Category

συναντηση

DSC_0835

με εναν ινδιανο εστω και ξυλινο

ηταν πολυ συγκεντρωμενος

ειχε αυτο το αγερωχο υφος που εμπνεει σοβαροτητα

στην αρχη δεν καταλαβα που κοιταει και τι θελει να δει

μετα ομως κοιταξα μες τα ματια του και καταλαβα

DSC_0837

εσεις;

Read Full Post »

DSC_0754

μερες τωρα κοιταγα αυτη την παραλια απο μακρια και τη ζαχαρωνα

ωσπου σημερα πηγα

DSC_0788

και ειδα

DSC_0793

σπιτια μια ανασα απο την παραλια και μεσα στο πρασινο

DSC_0803

παπιες μπροστα απο ιδιωτικες μαρινες

DSC_0821

τα νερα αρκετα θολα ομως

δεν εμπνεουν για κολυμπι

ασε που φοβαμαι μην πατησω και κανενα horseshoe crab

Read Full Post »

hpim3634.jpgμε με παρεσυρε ο γενικος ποιητικος αναβρασμος και ειπα να αναρτησω ενα ποιημα του γιαννη σκαριμπα που φερει τον τιτλο ουλαλουμ. Το ουλαλουμ ακουμε αρτια μελοποιημενο απο τον νικολα ασιμο.

ΟΥΛΑΛΟΥΜ . . .

Ήταν σα να σε πρόσμενα Κερά
απόψε που δεν έπνεε έξω ανάσα,
κι έλεγα: Θάρθει απόψε απ’ τα νερά
κι από τα δάσα.

Θάρθει, αφού φλετράει μου η ψυχή,
αφού σπαρά το μάτι μου σαν ψάρι
και θα μυρίζει ήλιο και βροχή
και νειό φεγγάρι . . .

Και να, το κάθισμά σου σιγυρνώ,
στολνώ την κάμαρά μας αγριομέντα,
και να, μαζί σου κιόλας αρχινώ
χρυσή κουβέντα:

. . . Πως – να, θα μείνει ο κόσμος με το «μπά»
που μ’ έλεγε τρελόν πως είχες γίνει
καπνός και – τάχας – σύγνεφα θαμπά
προς τη Σελήνη . . .

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Νύχτωσε και δεν φάνηκες εσύ·
κίνησα να σε βρω στο δρόμο – ωιμένα –
μα σκούνταφτες (όπου εσκούνταφτα) χρυσή
κι εσύ με μένα.

Τόσο πολύ σ’ αγάπησα Κερά,
που άκουγα διπλά τα βήματα μου!
Πάταγα γω – στραβός – μεσ’ τα νερά;
κι εσύ κοντά μου . . .

Read Full Post »

πολυταλαντο, προσφερομενο με αγαπη και βαθος ψυχης – Εχει αρωμα σιροπιαστου γλυκου και φοραει πασουμακια

 train-on-desert-by-will-hybrid-flickr.jpg

Στο ταξιδι από Αθηνα προς Κομοτηνη με τον μουντζουρι

Μ’αρεσουν τα τρενα

Μ’αρεσουν οι αποβαθρες

Και το ταξιδι ξεκινησε από την αποβαθρα

Ειχε πανσεληνο θαρρω

Ολογιομο φεγγαρι

Και στο walkman επαιζε μουσικη που ξεδιπλωνοταν μεσα από κασετα

Ελληνικο εντεχνο

Παπακωνσταντινου και αλλα τοσα

Ποια είναι αυτή η γλυκεια φωνη που λεει το ομορφο τραγουδι που παει καπως ετσι:;

Η νυχτα ντυνεται γυναικα και ξεκιναει μετα τις 10, πινει, καπνιζει και ξενυχταει και απο ερωτα μεθαει

Παει καιρος που δεν το εχω ακουσει

Δεν θυμαμαι το ονομα της φωνης που το τραγουδαει

Θελω πολύ να το ξανακουσω

Πρεπει η κασετα που περιεχει το τραγουδι αυτό να βρισκεται σε ένα συρταρι στο σπιτι στο ελληνικο με ετικετα ‘εντεχνα’

Περιεχει και ένα τραγουδι του Μαχαιριτσα…πως παει αυτό…μελαγχολησα, νιωθω σαν χαμενος (;) …να…να…να…στην καρδια βαλε πατινι και δυο ρουλεμαν 

Αυτά τα τραγουδια μου θυμιζουν τοτε στο προαστειο του Λονδινου που φερει το ονομα Barking, στις εστιες του πανεπιστημιου να τα ακουμε 

Και κεινο το βραδυ που κοιμηθηκαμε στο μονο κρεβατι-θα μπορουσαμε να το χαρακτηρισουμε ημιμονο, όπως λεμε ημιδιπλο-

Κι όμως, τα σωματα μας εκαναν φοβερη ασυνειδητη γλυπτικη, γεμισαμε κάθε κενο με τα κορμια μας και καναμε έναν από τους γλυκυτερους υπνους ever!

Το πρωι ανταλλαξαμε εμπειριες. Δεν υπαρχουν αυταπατες. Η φιλια αυτή ξεκινησε ετσι εντονα και ελειξε το ιδιο εντονα μετα από δυο χρονια

Είναι από εκεινες τις φορες που λες: χρειαζοταν ένα τετοιο τελος για να γινει μια καινουργια αρχη;

chacaltaya-by-will-hybrid-flickr.jpg

 Όταν πρωτοεφτασα στην Αγγλια ημουν (ή αισθανομουν) αδεια Tabula rasa. Γυναικα χωρις παρελθον

Μεχρι και τον χαρακτηρισμο γυναικα μολις τελευταια κατορθωσα να τον ταιριαξω διπλα στο ονομα μου κι αυτό όχι παντα με επιτυχια 

Η βαλιτσα μου περιειχε δυο-τρια τεραστια πουκαμισα και αλλα τοσα πουλοβερ. Το συνολο συμπληρωνε ένα φαρδυ, μακρυ, μαυρο παλτο, όχι δεν ηταν ουτε καν παλτο. Μπουφαν ηταν, απομειναρι των flying jackets που φοραγα τα τελευταια χρονια 

Ξενα μου φαινοντουσαν τα ρουχα μου

Ξενα και κατά συνεπεια μακρινα

Ξενη ημουν κι εγω προς εμενα

Μονο που το ανακαλυψα αργα

Σαν να μπηκα στα βαθια νερα του ωκεανου ξεροντας ελαχιστο κολυμπι εφτασα στον ξενο εκεινο τοπο 

Η μητερα μου μου πεταξε σωσιβιο όταν ημουν ετοιμη να πνιγω

Στον τηλεφωνικο θαλαμο απεναντι από το πανεπιστημιο σχηματιζοντας μια σειρα από νουμερα συνδεθηκα με ελληνικο:

  Μαμα, ή γυρναω πισω ή αυτοκτονω

Κανε υπομονη μια εβδομαδα κι αν αισθανεσαι το ιδιο το ξανασυζηταμε και επιστρεφεις 

Λιγες είναι οι φορες που εχω ακουσει τοσο δυνατα λογια, αλλα αν είναι τοσο δυνατα, χαλαλι! 

Ευαγγελια-Ευσταθια σε μια λεπτη        

         Ισορροπια 

Ευσταθια : καλη σταθεροτητα

Η σταθεροτητα είναι παντα καλη

Το αντιθετο της η ασταθεια 

Το καλο (ευ) νέο (αγγελια) η Ευαγγελια προανειγγειλε την Ευσταθια

Ο ρολος της ηταν να ανοιξει τον δρομο

Μονο που οι προφητες κυρησουν-διαλαλουν ποιον προαναγγελουν

Στην αληθινη ζωη, ψηλαφιζουμε το τωρα με τα δαχτυλα του χτες…         

Read Full Post »

ξεναγηση στο café shabu

café shabu

café shabu : ο ηχος του café shabu

 Welcome to the café shabu.

Permit me to introduce you to some of our regulars.

Starting on my immediate left, ladies and gentlemen, here in café shabu, you’ll note a poet, a man of words by trade.
And yes, that’s a refugee from an unnamed political philosophy, come here to spread his message of joy and peace amongst us.

Thank you very much Sir.

Over here, next to him we see a lady who has traded-in a lifestyle of the rich and famous for work with underprivileged and exceptional children which I am sure makes her very pleased with herself, ladies and gentlemen.

Sitting next to her a man of letters and words and moods.

A man who spent most of his life deceiving himself and now finds himself facing six years in rehabilitation prison and a death sentence on the outside.

Sitting next to him on a banquette, a ballerina.

She’s had two grapes, a raisin, and a chicklet, and she’s full.

In fact, she’s been stuffed for years.

 Next to her are two spinsters knitting their way in and out of various predicaments coloured by the excesses of their ancestors.

And close by them, some surreal painter’s brooding over the very over-emphasis of colour-violence.

Violence on the blue end of the scale.

Next to them, two off-duty detectives checking each other out.

Next door to the sugarholics, see them shivering, see them staring into the distance, see them growing, oh, see them go comatose.

Insulin please, maitre D’!

On my immediate right several politicians smiling lizard-like, see them assure themselves that their status is indeed quo.

Rip up the cheques said the maitre D’. See if I care. I do this for the company. I’ve got no-one to trust any secrets to but myself.

In the basement, in the vault, in the attic on the walls are the pictures I take in part-payment for my time.

And the waitress reminds you that in the backroom bathed in red, glowing with the speed of light that reflects the demands of the living for the dead, are our angels, a host at your service to meet your every need.

So order up, the waitress said.

Our great café serves everything.

*

Το παραπανω ειναι δημιουργημα των John Cale-Bob Neuwirth και βρισκεται στο album Last Day on Earth

Read Full Post »