Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Σεπτεμβρίου 2009

Γραφω ιστοριουλες

Κατεβαινω τα σκαλοπατια και βγαινω στο δρομο. Πριν τη διασταυρωση συναντω τον Μιχαλη. Ειναι βιαστικος αλλα οχι γιατι εχει καπου να παει. Παντα βιαστικα περπαταει. Η μαλλον οχι παντα. Μονο οταν δεν βιαζεται. Οταν βιαζεται ειναι πιο προσεκτικος γιατι οπως λεει και η παροιμια ‘οποιος βιαζεται σκονταφτει’ κι εκεινος δεν θελει να σκονταψει, ιδιως οταν βιαζεται. Του αρεσει πολυ η θαλασσα του φιλου μου του Μιχαλη, και σημερα που φοραει ενα γαλαζιο πουκαμισο ειναι ιδιος αυτη. Πρεπει να τον δεις πως χανεται στα νερα της τα καλοκαιρια και οι σταγονες του νερου πως κυλανε απο τις ξανθες του μπουκλες οταν αναδυεται. Ειναι τοσο εξοικιωμενος μαζι της. Χανεται μεσα της σαν να βρισκεται μεσα σε μια τεραστια αγκαλια. Ετσι νιωθει και μεσα στην αγκαλια της αγαπημενης του, της Χαρικλειας. Αν και εκεινος ειναι ψηλος, θα μπορουσε να παιζει μπασκετ αν δεν προτιμουσε το γκολφ, η Χαρικλεια ειναι πολυ μικροκαμωμενη. Παρολ’αυτα, οταν τυλιγει τα μπρατσα της γυρω του, τα μεγεθη δεν εχουν πια καμμια αντικειμενικη αξια.

Advertisements

Read Full Post »