Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Ιανουαρίου 2008

hpim3634.jpgμε με παρεσυρε ο γενικος ποιητικος αναβρασμος και ειπα να αναρτησω ενα ποιημα του γιαννη σκαριμπα που φερει τον τιτλο ουλαλουμ. Το ουλαλουμ ακουμε αρτια μελοποιημενο απο τον νικολα ασιμο.

ΟΥΛΑΛΟΥΜ . . .

Ήταν σα να σε πρόσμενα Κερά
απόψε που δεν έπνεε έξω ανάσα,
κι έλεγα: Θάρθει απόψε απ’ τα νερά
κι από τα δάσα.

Θάρθει, αφού φλετράει μου η ψυχή,
αφού σπαρά το μάτι μου σαν ψάρι
και θα μυρίζει ήλιο και βροχή
και νειό φεγγάρι . . .

Και να, το κάθισμά σου σιγυρνώ,
στολνώ την κάμαρά μας αγριομέντα,
και να, μαζί σου κιόλας αρχινώ
χρυσή κουβέντα:

. . . Πως – να, θα μείνει ο κόσμος με το «μπά»
που μ’ έλεγε τρελόν πως είχες γίνει
καπνός και – τάχας – σύγνεφα θαμπά
προς τη Σελήνη . . .

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Νύχτωσε και δεν φάνηκες εσύ·
κίνησα να σε βρω στο δρόμο – ωιμένα –
μα σκούνταφτες (όπου εσκούνταφτα) χρυσή
κι εσύ με μένα.

Τόσο πολύ σ’ αγάπησα Κερά,
που άκουγα διπλά τα βήματα μου!
Πάταγα γω – στραβός – μεσ’ τα νερά;
κι εσύ κοντά μου . . .

Read Full Post »

για τη μαριλενα

hpim3638.jpg

μια αγκιναρα περιτριγυρισμενη απο πατατες και καροτα. η φωτογραφιση εγινε στην κρεβατοκαμαρα γιατι οι καλλιτεχνικες εκκεντρικοτητες συνεχιζονται.

Read Full Post »

hpim3603.jpg

 μετα απο προσκληση της ζουζουνας παραθετω οτι κουκλι εχει απομεινει στο σπιτι.

σας παρουσιαζω τον ‘καρδουλι’ το διαστημικο μυρμηγκι, τη ‘γιαννα’, τον ‘γκογκοφινο’ και την ‘μικρη μου αδελφουλα’ 

η φωτογραφιση εγινε στην κουζινα με τη μητερα μου να περιμενει ποτε θα τελειωσει για να σερβιρει αγκιναρες…εκεντρικοτητες καλλιτεχνων!

Read Full Post »

ερωτας διχως λογικη

la-silence-de-paris-by-bo-teo-flickr.jpgΗταν ωραια εκεινη τη μερα στο café taboo. O ηλιος σκορπουσε προσχαρα τις αχτινες του πανω στο λευκο μαρμαρινο τραπεζι, διαπερνουσε το λευκο διαφανο ποτηρι το ιδρωμενο από το κρυο νερο που πριν λιγο περιειχε.Το ηπιε μονορουφι κι ενιωσε το παγωμενο υγρο να κατεβαινει ανακουφιστηκα στο λαιμο και μετα να στρογγυλοκαθεται στο στομαχι του σαν να σχηματισε λιμνουλα.

Η μερα, αν και μολις ειχε μπει η ανοιξη, ηταν ασυνηθιστα ζεστη. Με την ακρη του ματιου διεκρινε τον σερβιτορο που κατευθασε με τον αχνιστο καφε. Τι εναλλαγη από το κρυο στο ζεστο! Επιασε τον εαυτο του να σκεφτεται με χαρα τι θα συμβει όταν το ζεστο υγρο βρεθει μεσα του…ένα ζεστο κυμα θα τον πλυμμηρισει μουδιαζοντας ευχαριστα κάθε σπιθαμη του κορμιου του, κατι σαν γλυκος πυρετος. Ακουσε την εξωπορτα ν’ανοιγει και αυτος ο θορυβος εκανε τα ματια του να υπακουσουν στο ερεθισμα που μολις ειχαν δεχτει τα αυτια του…Και τοτε την ειδε…μολις μπηκε μες το café ένα πλασμα που κάθε άλλο παρα τον αφησε αδιαφορο.

Τι στ’αληθεια τον ειχε αναστατωσει τοσο εκεινο το πρωι; Μην ηταν το ομορφο πρωινο που εκανε τα παντα να φανταζουν πιο ωραια; Μην ηταν η κορμοστασια; Η κινηση της; Μην ηταν τα καστανα σπαστα μαλλια της που ανεμιζαν με χαρη καθως περπατουσε πανω στα ψηλοτακουνα παπουτσια της; Μην ηταν η λυγερη της μεση; Τα ομορφα στρογγυλα της στηθη; Να την, πλησιαζει, ερχεται, εφτασε και προσπερνα. Τα ρουθουνια του γεμιζει ένα γλυκο και συναμα δροσερο, λουλουδατο αρωμα. Αυτό είναι, δεν μπορει να σταματησει να την κοιταζει. Νιωθει πια σαν υπνωτισμενος.

Η κοπελα καθισε ακριβως απεναντι του δυο τραπεζια μετα. Τι ευτυχια! Δεν καθεται κανεις στο τραπεζι αναμεσα τους. Είναι ολη δικια του να τη λουσει με τα ματια του. Το οφθαλμολουτρο θα αποδειχθει ηδονικο…Βγαζει το μαντο της και ξεπροβαλουν τα κοκαλα δεξια και αριστερα του λαιμου καλοσχηματισμενα  σαν να τον καλωσοριζουν. Εχει ιδιαιτερη αδυναμια σ’αυτό το σημειο της γυναικειας ανατομιας και τα δικα της κοκαλακια εκπληρουν κάθε προσδοκια  του. Τολμαει να σκεφτει μαλιστα ότι είναι ότι ειχε ονειρευτει, ναι!

Ο σερβιτορος σβελτος την καλημεριζει ακουμπωντας στο τραπεζι της ένα ποτηρι παγωμενο νερο. Ανταποδιδει  το χαιρετισμο με ένα διαπλατο χαμογελο που κανει να ξεπροβαλουν δυο σειρες από καταπληκτικα στοιχισμενα λευκα δοντια. Κατι ειπε στον σερβιτορο, προφανως εδωσε την παραγγελια της, δεν καταλαβε.  Σκεφτεται ότι ανετα θα μπορουσε να είναι μοντελο. Όταν εκεινη πιανει το ποτηρι και το φερνει στα ροδαλα της χειλη, διακρινει τα μακρια της δαχτυλα. Θα μπορουσε να παιζει πιανο, σκεφτηκε. Αχ, μακαρι να παιζει πιανο!

Δεν ξερει τι τον επιασε, νιωθει ότι θελει να την γνωρισει από κοντα αυτή την κοπελα, νιωθει μαγνητισμενος, σαν την ωρα που την ειδε να ξεκινησε μια κλωστη από το στηθος του που κατελειξε κατευθειαν στο δικο της. Ένα αορατο νημα που τους κρατα ενωμενους. Κι επειδη είναι αορατο είναι και ανεξηγητο. Μα πως; Πριν από λιγο ουτε που θα φανταζοταν την εξελιξη των πραγματων…

Ερχεται χρονια σε τουτο το café και ποτε μα ποτε δεν του ειχε συμβει κατι αντιστοιχο.Κι άλλες φορες του αρεσαν πελατισες, τις θαυμαζε με μια σκεψη του στυλ ‘ομορφη αυτή’, αντε να ελεγε και καμμια κουβεντα στην παρεα του και τελος…αυτό όταν ηταν δεσμευμενος βεβαια όπως τωρα. Γιατι αμα ηταν ελευθερος αφιερωνε πιο πολύ χρονο, ναι- που ισως εφτανε μεχρι το ραντεβου και τη σχεση. Την Μαρθα την αγαπαει, θα εδινε και τη ζωη του για κεινη αλλα να, τωρα δεν σκεφτεται τιποτ’άλλο από το πώς μπορει να γνωρισει αυτή την κοπελα. Νιωθει ετοιμος να παρατησει τα παντα για χαρη της, ν’αλλαξει ακομα και πλανητη για χαρη της!

Οσην ωρα εκανε αυτές τις σκεψεις πανω στο τραπεζι της αραδιαστηκαν ένα φλιτζανι σοκολατα με σαντιγυ και μια ταρτα αμυγδαλου. Εκλεισε το βιβλιο που μολις ειχε ανοιξει και επιδωθηκε στη γευσιγνωσια οσων βρισκονταν μπροστα της. Κάθε κινηση της, το κουταλι που γεματο γλυκο εμπαινε στο στομα της, η σοκολατα που ρουφουσε και εκανε το λαιμο της να τρανταζεται, όλα, όλα πανω της τον μεθουσαν.

Ενιωσε εντονη την αναγκη να ριξει νερο στο προσωπο του. Πηγε στο μπανιο. Το δροσερο νερο αντι να τον συνεφερει, τον εκανε να νιωσει ακομα πιο εκστασιασμενος. Την ειδε στον καθρεφτη. Θεε μου, την βλεπει μπροστα του! Τους βλεπει και τους δυο τους να στροβιλιζονται μεσα σε μια καταγαλανη θαλασσα. Της χαιδευει τα μαλλια, της σηκωνει τα ποδια και τα περναει γυρω από τη μεση του…Η πορτα ανοιγει…τον επαναφερει στην πραγματικοτητα. Βγαινει εξω.

Εκεινη εκει, κοιταζει νωχελικα εξω από το παραθυρο. Ανοιγει το βιβλιο της. Εκεινος γυρναει στο τραπεζι του και κανει το ιδιο. Θελει να νιωσει πως νιωθει εκεινη. Κοιταζει νωχελικα εξω από το παραθυρο και ανοιγει το βιβλιο που διαβαζει τον τελευταιο καιρο και κουβαλα συνεχεια μαζι του ‘μπαρ φλωμπερ’ ο τιτλος του. Τον διαβαζει ασυναισθητα ‘μπαρ φλογα’

Όχι, όχι φλογα είναι αυτό που νιωθει να διαπερνα κάθε χιλιοστο του κορμιου του. Δεν μπορει να σκεφτει, δεν μπορει να διαβασει, όλα είναι μια δικαιολογια για να μην πραξει. Δεν θελει να διαβασει. Δεν θελει να σκεφτει. Το μονο που θελει να κανει είναι να την πιασει από τη μεση και να χαθουνε μες το δασος, μες την πολη, μες τη θαλασσα, δεν εχει σημασια αρκει να την πιανει από τη μεση και να τις χαιδευει τα μαλλια. Μα τι λεει;

Και η Μαρθα; Ζαλιζεται. Βλεπει την κοπελα να κανει νοημα στον σερβιτορο. Πληρωνει. Φευγει. Κανει και κεινος νοημα στον σερβιτορο. Θελει να πληρωσει. Να φυγει. Την χανει. Την ακολουθει…Αν ειχε ματια πισω του θα εβλεπε το απορημενο βλεμμα του σερβιτορου…   

——————

 το παραπανω κειμενο εμπνευστηκα κατοπιν παραγγελιας της una mama 

Read Full Post »

867-3298-01.jpgΟι αφίσες της παράστασης έξω από το θέατρο με προδιέθεσαν άσχημαΠοπ κιτς αισθητική και τους ηθοποιούς να μοιράζονται το χώρο με μια τεράστια φάλαινα. Το πρόγραμμα δυστυχώς κακοφτιαγμένο. Μπαίνοντας μέσα η φάλαινα δεσπόζει και πάνω στη σκηνή.Σαν να το ένιωσα ότι από άποψη σκηνικού τα είδα όλα από την πρώτη στιγμήΚαι δεν είχα άδικο…Οι ηθοποιοί καθ’ολη τη διάρκεια της παράστασης γύρω από τη φάλαινα στροβιλίζονταν, έβγαιναν από το τεράστιο στόμα της, κρύβονταν πίσω από τα πλευρά της, ξαπόσταιναν, χαριεντίζονταν, ερωτεύονταν, απογοητεύονταν, κατάστρωναν σχέδια, ανησυχούσαν, χαίρονταν νίκες και υπόκεινταν σε ήττες πάνω στην πλάτη της, φιλοσοφούσαν. Κι όλα αυτά πάνω σε ένα κείμενο κλασσικού θεατρικού ρεπερτορίου τα ‘εγκλήματα και εγκλήματα’ του Αυγούστου Στρίνμπεργκ. Το θεατρικό αυτό έργο πραγματεύεται έξοχα τόσο τις ανησυχίες των ανθρώπων ως προς τις επιπτώσεις που έχουν οι κρυφές τους σκέψεις πάνω στους συνανθρώπους τους και τη σχέση τους με το θειο όσο και τη δύναμη της συγχώρεσης και θέτει το ερώτημα τι είναι τελικά το ‘καλό’ και τι το ‘κακό’. Η ψυχολογία των χαρακτήρων αναπτύσσεται με αφορμή την παράνομη σχέση ενός θεατρικού συγγραφέα (Μωρίς Ζεράρ-Μηνάς Χατζησαββας) με την γλύπτρια ερωμένη (Ενριέτ-Καρυοφιλλιά Καραμπέτη) του φίλου του (Αντόλφ-Κώστας Φαλελάκης), σχέση που τον κάνει να απαρνηθεί τη μητέρα του παιδιού του (Ζαν-Βέρα Λάρδη) και το ίδιο το παιδί (Μαριον-φωνή Δανάη Δαλακούρα). Όλα δείχνουν να βαίνουν καλώς για το παράνομο ζευγάρι μέχρι που το παιδί πεθαίνει ξαφνικά… Ο ίδιος ο Στρίνμπεργκ είχε χαρακτηρίσει τούτο του το δημιούργημα ‘κωμωδία’ ενώ πρόκειται για ένα αστυνομικό-μεταφυσικό θρίλερ και με αυτό τον τρόπο τονίζει την έντονη και πρωτόγνωρη αυτοσαρκαστική διάθεση που διαπερνά το έργο. Οι εμμονές των ηρώων του ήταν κατ’αρχην δικές του εμμονές.  Μέσα από τα λόγια του σκηνοθέτη της παράστασης Γιώργου Σαχίνη, ‘ο πρωταγωνιστής λάμπει μέσα σε ένα υπερθέαμα σύγχρονης αισθητικής όπου αντιμάχεται γυναίκες με υπερφυσικές δυναμεις, έναν άγγελο με μαγευτική φωνή (άγγελος της πίστης/αβάς-Βικτωρία Ταγκούλη, έναν άγγελο με σώμα-λάστιχο (άγγελος της τάξης/φύλακας/Εμίλ/επιθεωρητής-Χάμιλτον Μοντέιρο και μια επιβλητική μυστηριώδη φάλαινα’.  Που παραπέμπει άραγε η μυστηριώδης φάλαινα; Τι θέλει να μας πει ο ποιητής; Μια πιθανή παραπομπή είναι η παρακάτω: Αντιγράφω από εδώ  Ο Ιωνάς ήταν προφήτης ο οποίος αναφέρεται στην Παλαιά Διαθήκη.Έζησε τον 8ο αιώνα π.Χ., την εποχή του βασιλιά Ιεροβοάμ του Β’. Ο Θεός τον πρόσταξε να πάει στη Νινευή και να πείσει τους αμαρτωλούς κατοίκους της να μετανοήσουν. Ο Ιωνάς όμως δεν υπάκουσε. Μπήκε σ’ ένα καράβι κι αντί να πάει στη Νινευή, τράβηξε για την Θαρσείς. Τότε, από την οργή του Θεού, ξέσπασε τέτοια τρικυμία, που το πλοίο κινδύνευε να βουλιάξει. Ταραγμένοι, πλήρωμα κι επιβάτες, περίμεναν μοιρολατρικά το χαμό τους. Ο καπετάνιος, πάνω στην απελπισία του, πρότεινε να ρίξουν κλήρο για να δουν ποιος φταίει για το κακό που τους βρήκε. Κι ο κλήρος έπεσε στον Ιωνά, που έτσι ομολόγησε το βαρύ παράπτωμά του απέναντι στο Θεό. Τον έριξαν λοιπόν στη θάλασσα, που αμέσως ηρέμησε και τον κατάπιε ένα τεράστιο κήτος.Τρεις μέρες έμεινε στην κοιλιά του κήτους και στο διάστημα αυτό προσευχόταν ακατάπαυστα στο Θεό, παρακαλώντας να τον συγχωρέσει. Την τρίτη μέρα το κήτος πλησίασε στη στεριά και τον έβγαλε από το στόμα του. Ο Ιωνάς ευχαρίστησε το Θεό που τον συγχώρεσε και πήγε κατόπι στη Νινευή, όπου κήρυξε στους κατοίκους τη μετάνοια και τους έσωσε. Στον Χριστιανισμό, το συμβάν αυτό αποτελεί προεικόνιση της Σταύρωσης και της τριήμερης Ανάστασης του Χριστού. Η ιδέα ο άγγελος της πίστης/αβάς να εκφέρει το λόγο του τραγουδιστά μου άρεσε ιδιαίτερα. Διευκόλυνε την διαμόρφωση του ρόλου, εξυψώνει στα ουράνια και σ’αυτό βοηθάει πολύ η κρυστάλλινη/απαλή φωνή της Ταγκούλη. Εδώ πολλοί που έχουν δει την παράσταση θα γουρλώσουν τα μάτια καθώς μιλάνε για κορώνες που εκνευρίζουν μέσω των αυτιών τους το νευρικό τους σύστημα (!)Η Καραμπέτη καλή στο ρόλο της, εκτέλεσε επαρκώς την αέναη κίνηση η οποία της είχε επιβληθεί. Ο Χατζησάββας μου φάνηκε λίγο απόμακρος, σαν να ήταν έξω από τα νερά του… η Λάρδη και ιδιαίτερα ο Φαλελάκης μου άρεσαν καθώς και ο Μοντέιρο με τις ακροβατικές φιγούρες του.Οι ηθοποιοί στην πλειοψηφία τους βρέθηκαν μπροστά στην πρόκληση της ταυτόχρονης έντονης σωματικής δραστηριότητας πράγμα που είχε ως συνέπεια την μη ανάδειξη του κειμένου. Γιατί βέβαια εκτός από τους ηθοποιούς έπρεπε και ο θεατής να βάλει τα δυνατά του να αφομοιώσει τις πυκνές πληροφορίες που του παρέχονταν. Αν είχε λίγο μετριαστεί η κινητικότητα θα ήταν καλύτερα χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν ήταν καλής ποιότητας (χορογραφία Ειρήνη Αλεξίου). Τα κουστούμια μου άρεσαν αλλά, για να το ψειρίσουμε, θα προτιμούσα η Καραμπέτη να αλλάξει μια φορά λιγότερη τη διαδοχή των άσπρων τουαλετών της – μου άρεσε ο τρόπος που λαμποκοπούσε το δαχτυλίδι της και τα όμορφα μαλλιά της :pH φάλαινα επειδή ακριβώς κατείχε πολύ χώρο στη σκηνή θα προτιμούσα να ήταν περισσότερο προσεγμένη στην κατασκευή της –πιο φυσική-. Τη σκηνογραφία και τα κουστούμια επιμελήθηκε ο Γιάννης Σκουρλετης.  Γενικά, έχω την τάση να εξηγώ σχεδόν οτιδήποτε βλέπω και αυτό ίσως κάνει πιο επιεική την κρίση μου. Ο επιθεωρητής πχ. εμφανίζεται με μποξεράκι! Γιατί; Μα γιατί γδύνει τους ανακρινόμενους με τις ερωτήσεις του, ξεσκεπάζει τους ενόχους, απογυμνώνει τις αντιστάσεις!Αυτή μου η συνήθεια φτάνει σε τέτοιο σημείο που να εξηγεί ακόμα και τα λάθη! Η Καραμπέτη στριφογύριζε ένα φίδι στον αέρα (ψεύτικο εννοείται) και την βρήκε στο πρόσωπο. Α! λέω, είναι που μαστιγώθηκε από το ίδιο της το κακό!Ο Κώστας Δαλακούρας συνθέτει όμορφα τις νότες αν και αυτή τη φορά πιθανώς επειδή η μουσική εκφράστηκε μέσα από τη φωνή, οι νότες ακούστηκαν λίγο και ενώ με έκαναν να λικνίζομαι στο κάθισμα μου, κάλυπταν τη φωνή των ηθοποιών και έτσι δεν εκστασιάστηκα ώστε να μη χάσω τη ροή του έργου (!).Τι αλλά; Το τσουρουμάδισα μου φαίνεται. Να δεις θα έχω ξεχάσει κάτι σημαντικό…δέχομαι παραγγελιές για διευκρινίσεις…Σταματάω εδώ.

Α, να πω ότι η Καραμπέτη-βαμπίρ με στοίχειωσε…ήταν η τελευταία σκέψη μου πριν κοιμηθώ χθες το βράδυ!  

Διαβάστε, αν θέλετε, και τούτη τη συνέντευξη…                

Read Full Post »

Τρεις μπογιατζήδες ένας Αλβανός ένας Γερμανός και ένας Έλληνας
πέθαναν και πάνε στον Παράδεισο.

Ο Aγιος Πέτρος τους άνοιξε την Πόρτα.
‘Καλώς τα παιδιά! Και είχα ανάγκη απ’ την ειδικότητά σας! Θέλω να βάψω την Πόρτα του Παράδεισου για πέστε μου πόσα θέλετε να την βάψετε;’

‘600 ευρώ’ λέει ο Αλβανός’Μπα! 600; Και πως τα λογάριασες’
‘Ε, να 200 για μένα 200 εφορία και ένσημα και 200 τα υλικά’

‘Εσύ λέει του Γερμανού πόσα θέλεις ;’
‘900 ευρω = 300 για μένα + 300 εφορία και ένσημα + 300 τα υλικά ‘

Εσύ λέει του Έλληνα ποσά θέλεις;
‘Είμαι πολύ πιο ακριβός αλλά μας συμφέρει όλους και θα πάρω τη δουλειά’

‘Δηλαδή πόσο ζητάς;’ ρωτάει ο Αγ. Πέτρος.
‘3 χιλιαρικάκια’ ‘3.000.
Εσύ είσαι τρελός παιδί μου!!!’

Αναστέναξε ο Ελληνας με την αμάθεια…
Με εντελώς κουρασμένο ύφος, παίρνει παραμάσχαλα τον Αγιο Πέτρο και του εξηγεί:

‘Ελα πιο κοντά να μην μας ακούν… Δημιουργική λογιστική δεν σας μαθαίνουν εδώ ρε παιδιά; Φαντασία δεν έχετε;
Aκουσε να δεις αφού πρέπει να το εξηγώ κιόλας:
3.000 = 1.000 για σένα + 1.000 για μένα + 400 για τον Γερμανό να κάνει πέρα + 600 που ζήτησε ο Αλβανός. Ο Αλβανός θα βάψει την πόρτα με υπεργολαβία από εμένα.

Στην πατρίδα μου, όποιος δίνει τη χαμηλότερη προσφορά,
στο τέλος αυτός κάνει τη δουλειά και παίρνει όσα ζήτησε απ’ την αρχή.
Είτε υπογράφει τη σύμβαση ο ίδιος ή κάποιος άλλος.
Επιπλέον, ο Γερμανός θα πάρει 400 για κάτι που δεν έκανε.
Οπότε σε παίρνει να τον απειλήσεις πως θα αποκλειστεί από μελλοντικές δημοπρασίες αν δεν σου αλλάξει το πόμολο σαν δωρεά.

Θα το κάνει, δεν υπάρχει περίπτωση να αρνηθεί αφού έτσι βάζει πόδι στην επιτροπή δημοπρασιών. Ετσι μένουν ΟΛΟΙ ΑΝΕΞΑΙΡΕΤΩΣ ευχαριστημένοι.
Και ο Γερμανός, και ο Αλβανός, και εγώ, και εσύ, και ο Παράδεισος,
και το αφεντικό σου που θα δει βαμμένη πόρτα + καινούργιο πόμολο εκτός σύμβασης.

Πες μου τώρα, έχεις κανένα λόγο να μη μου δώσεις τη δουλειά;’

—————- 

το  ψαρεψα στο ιστολογιο του μεγαλου μας τσιρκου

Read Full Post »

dania-226.jpg 

Ηρθα για Βlitz στη Κοπενγχαγη

Που τον κοπο τον προαγει

Αλλα εγω κι η Μαρια

Στην Ευρωπη η πιο καυτη Κυρια

Το ριξαμε στο Ηugge

Και στη Δανεζικη κουζινα

Χαχαχα τετοια δεν υπαρχει

Ουτε για βιτρινα

Παντως κυκνους εχουνε πολλους

Ομορφους γαλακτερους

Που μοστραρουν τα φτερα τους

Και τσιμπανε τα αχαμνα τους

Κανουνε χορευτικα

Καν Καν και σχηματα μπαλετικα

Τυφλα ναχει ο Petipas

Αστους τωρα να χαρουνε

Γιατι μια απ’αυτές τις μερες θα βρεθουνε

Πρωτο πιατο μες στο φουρνο

Στης Βασιλισσας το παρτυ

Που τα κοιταζει όλα μ’άλλο ματι

Η Μαργαριτα η φευγατη

Ποιητης και γλυπτης γυρολογος

Στα μουσεια της Δανιας

Με το σπαθι της που θα μπει

Γι’αυτό δεν νομιζω να γινεται λογος

dania-224.jpg

Ενα ποιηματακι που σκαρωσε ο αντρας μου οταν ημασταν στην Κοπεγχαγη αφιερωμενο στην unlearn!

Read Full Post »

Older Posts »