διαπιστωση

στο παρισι ταιριαζει ο ηχος του ακορντεον και στη νεα υορκη η τζαζ

γατορας αλιγατορας

Με λενε αλιγατορα. το ονομα μου το πηρα απο το ισπανικο el lagarto που σημαινει σαυρα. οπως θα ξερετε οι πρωτοι εξερευνητες της αμερικης υπηρξαν ισπανοφωνοι και οταν κυριαρχισε η αγγλικη γλωσσα στη βορεια αμερικη πολλα ισπανικα ονοματα αγγλικοποιηθηκαν (ετσι το λετε εσεις οι ανθρωποι;)

εχω κι εναν ξαδερφο που μενει πολυ μακρια, ειναι κινεζος και πιο μικρουλης απο μενα. δυστυχως κινδυνευει ο καημενουλης με εξαφανιση. να φανταστειτε αυτη τη στιγμη περισσοτεροι βρισκονται σε αιχμαλωσια παρα ελευθεροι.

εμεις οι αλιγατορες ειμαστε παλιοι, πολυ παλιοι. εχουμε γνωρισει ακομα και τους δεινοσαυρους. 200 εκατομυρια χρονια υπαρχουμε πανω σε αυτη τη γη. φτανω τα 5,3 μετρα και τα 468 κιλα (ειμαι τερας ακριβειας ο κερατουκλης ομως δεν μπορειτε να πειτε). ζω περιπου μισο αιωνα αν και στην αιχμαλωσια εχουμε φτασει μεχρι και τα 75 χρονια.

ειμαστε περιπου ενα εκατομμυριο στην φλοριντα κι αλλο ενα στη λουιζιανα. κατι λιγοι βρισκομαστε και στις γυρω πολιτειες.

Μας αρεσει το γλυκο νερο κι ετσι την αραζουμε στα ποταμια, στις λιμνες και τα ελη. η νοτια φλοριντα ειναι το μονο μερος που ζουμε παρεα με τους κροκοδειλους οι οποιοι μας κοροιδευουν λεγοντας μας οτι ειμαστε του γλυκου νερου. πφφφφφ

οι ενηλικοι ειμαστε μοναχικες υπαρξεις και οριοθετες της περιοχης μας. οι μικροτεροι ειμαστε πιο κοινωνικοι ειναι η αληθεια.

ειμαστε βαριοι τυποι με αργο μεταβολισμο αλλα οταν αποφασισουμε να σπινταρουμε του δινουμε και καταλαβαινει…για λιγο. εχω 75 κοφτερα δοντια και καθαριζω μικροτερα ζωα με μια μπουκια. αν το ατυχες θυραμα μου ειναι μεγαλυτερο μπορω να το πνιξω μεσα στο νερο αλλα ειμαι διασημος για το ‘death roll’ μου που συνισταται στο να δαγκωνω με δυναμη το θυραμα μου και να το φερνω σβουρα μεχρι να κοπει κομματακια. χεχε, δεν με βρισκεται πολυφανταστο;

τωρα που σας τα λεω αυτα πεινασα. παω να φαω και ισως τα ξαναπουμε. γειααα

string of images

φυσαω μερικες απο τις εικονες που ρουφαω αυτες τις μερες

ρακουνιες

το πεινασμενο ρακουν οταν ειδε τον αστακο να ψαχνει με τη σειρα του κατι να φαει σκεφτηκε να προσποιηθει το νεκρο για να τον προσελκυσει. ο αστακος πεφτοντας στην παγιδα του πανουργου ρακουν το πλησιαζει για να βεβαιωθει για την κατασταση του. το τσιμπαει απο δω, το γαργαλαει απο κει και οταν σιγουρευεται οτι ειναι ψοφιο παιρνει το δρομο για το χωριο του, να ειδοποιησει τους συγχωριανους του να ερθουν στο φαγοποτι.

ετσι κι εγινε. ετοιμαστηκε ολο το χωριο, εβαλε τα καλα του και κινησε στον τοπο που κειτονταν το ρακουν. οταν πια ειχαν μαζευτει ολοι εκει, σηκωνεται το ρακουν και τους λεει: ‘θελατε να με φατε αλλα τωρα θα σας φαω εγω’. αν και οι αστακοι παλεψαν με γενναιοτητα δεν καταφεραν να νικησουν το πεινασμενο ρακουν και βρεθηκαν ενα γερο δειπνο στο στομαχι του εκεινο το βραδυ.

*απο ινδιανικο μυθο

driving in miami

ειναι εντυπωσιακο

να εισαι στο πανεπιστημιο και να κανεις το διαλειμα σου με συνοδεια εξοτικων πουλιων

*παπαγαλοι με κιτρινα κορμακια και μπλε φτερακια στο university of miami campus

gregory!

ο σταματης

ο τακης τσαλαπετας

τσαλαβουτα στη λιμνουλα που σχηματιστηκε απο τα νερα της βροχης. του αρεσε να το κανει αυτο απο μικρος αλλα οσο ηταν μικρος ακουγε τα παραπονα της μαμας του γιατι λερωνε το παντελονι του. οταν μεγαλωσε την αταξια του αυτη δεν ακολουθουσε αποδοκιμασια αλλα ουτε και η ιδια παλια γλυκα.

οπως και ναχει το αισθημα ελευθεριας που ενιωθε τσαλαπατωντας στα νερα τoν συντροφευε μεχρι τωρα. ο λακης τσαλαπετας νομιζει ακομα πως ελευθερια ειναι να κανουμε οτι θελουμε χωρις περιορισμους, οχι και μη. ετσι παει οπου τον καλουν οι φιλοι του και τους καλει και εκεινος οπου επιθυμει να παει, στο σινεμα, στο θεατρο, στα μπαρακια και οπου αλλου βαλει ο νους μας.

αυτο βεβαια το πληρωνει ακριβα οταν ερθει η ωρα να παρουσιασει ενα απο τα πολλα προτζεκτς που εχει αναλαβει να φερει εις περας στη δουλεια του. και αυτο το αισθημα που νιωθει οσο πλησιαζει η μερα της παρουσιασης δεν εχει τιποτα που να μοιαζει με το αισθημα ελευθεριας που νιωθει ολο τον υπολοιπο καιρο.

και ο τακης τσαλαπετας αρχισε να προβληματιζεται για το ειδος της ελευθεριας που εχει εισαγει στη ζωη του. αρχισε να σκεφτεται μηπως τελικα το να μην λεει ποτε οχι ουτε στις δικες του ορεξεις ουτε σε εκεινες των φιλων του ειναι τελικα ενα καλα κρυμενο ειδος σκλαβιας. στην αρχη δεν καταλαβαινε. του φαινοταν περιεργο να ειναι κανεις σκλαβος των επιθυμιων του αφου οι επιθυμιες ειναι ευπροσδεκτες και θεμιτες ενω η σκλαβια οχι.

και σιγα σιγα αρχισε να ξεδιπλωνει το νημα του αινιγματος του. στην ακρη του νηματος βρηκε τη λεξη επιλογη. διαπιστωσε οτι ενα πραγμα ειναι σιγουρο σε αυτη τη ζωη: δεν μπορουμε να τα κανουμε ολα αρα αυτο που μπορουμε να κανουμε ειναι να επιλεξουμε τι θα κανουμε.

και ετσι ο τακης τσαλαπετας μπηκε στην δυσκολη διαδικασια να λεει οχι σε μερικες επιθυμιες του για να μπορει να χαρει καποιες αλλες που τις θεωρει σημαντικοτερες. κατεληξε πως με αυτη την τακτικη με οτι επελεγε να ασχοληθει του εδινε μεγαλυτερη χαρα απ’οτι πριν.

εγινε πιο ηρεμος και πιο σιγουρος για τον εαυτο του. δεν τσαλαπαταει απο δω και απο κει αλλα παταει γερα στα ποδια του. και οταν του ερχεται να θυμιθει τις παλιες μερες και να ενδωσει σε οτι παρουσιαστει δεν το κανει ατσαλα αλλα με στυλ και σεξ απιλ!

η αννα βλητικη

η αννα βλητικη ολο ανεβαλε να κανει οτιδηποτε. το προβλημα της αυτο αρχισε να φαινεται τα τελευταια χρονια του πανεπιστημιου. οχι οτι πριν δεν υπηρχε αλλα απλα δεν φαινονταν καθως οι απαιτησεις της ζωης της ηταν πολυ λιγοτερες. οσο μεγαλωνε τοσο μεγαλωναν και οι υποχρεωσεις της και κατα συνεπεια βεβαια το προβλημα της. ανεβαλε να κανει επαναληψεις για τα διαγωνισματα της με αποτελεσμα να γραφει κατω απο τη βαση. ανεβαλε να γραψει τις εργασιες της με αποτελεσμα να ξενυχταει τις τελευταιες μερες πριν την παραδοση. της σπαγαν τα νευρα, γινοταν αντιπαθητικη και ευερεθιστη με τους συνανθρωπους της, φωναζε και χτυπιοταν. μια λυση που την ανακουφιζε προσωρινα ηταν να παιρνει αρκετα κρυα ντους κατα τη διαρκεια της ημερας. δυστυχως για κεινη, ο καφες δεν αποτελουσε τονωτικο για τον οργανισμο της. αμα ηθελε να κοιμηθει δεν την σταματουσε τιποτα. κι ετσι τα νευρα της σπαγαν ακομα περισσοτερο και υπεφερε πολυ μαζι με τους φιλους και συγγενης της.

ετσι η αννα βλητικη αποφασισε πως επρεπε επιτελους να κανει κατι για την περιπτωση της. σκεφτηκε πως μια καλη ιδεα θα ηταν να ασχοληθη με τη σωστη οργανωση του χρονου της. να περνει αδεια απο τη σημαια, οπως ελεγε, τα σαββατοκυριακα διχως τυψεις κι ενοχες και να αρχιζει τη μελετη καθε δευτερα σταδιακα ολο και περισσοτερο. μια ωρα τη δευτερα, δυο ωρες την τριτη κοκ. αλλες φορες το σχεδιο της επιανε και ηταν πολυ περιφανη. αλλες παλι φορες κυλουσε, κατα την προσφιλη της εκφραση, αλλα εμαθε να μην χανει το κουραγιο της ουτε να γεμιζει με ενοχες. εκανε ενα διαλλειμα και συνεχιζε με ανανεωμενο κεφι τη δουλεια της. οι στρατηγικες αυτες απεδωσαν σιγα-σιγα τους καρπους τους και οσο εβλεπε τα αποτελεσματα η αννα βλητικη τοσο συνεχιζε με περισσοτερο κεφι τη δουλεια της.

οι εποχες που ανεβαλε και ανεβαλε και μετα δεν μπορουσε να μαζεψει τα ασυμαζευτα ανηκουν πια στο παρελθον. και τωρα λεει σε οσους συνανταει και εχουν το ιδιο προβλημα που ειχε κι εκεινη καποτε πως η δραση ειναι το καλυτερο αφροδισιακο! τωρα το μονο που της θυμιζει το παλιο της προβλημα ειναι το ονομα της!