ειναι ωραιο να εισαι γατα στην καστροπολιτεια

Σε μας τις γάτες αρέσει πολύ η Ρόδος γιατί είναι το νησί του ήλιου. Η ιστορία έχει ως εξής: Σύμφωνα με τον Πίνδαρο, όταν ο Δίας επικράτησε των Γιγάντων, αποφάσισε να μοιράσει τη γη στους Ολύμπιους Θεούς. Ο Ήλιος όμως, έλειπε από τη μοιρασιά κι έμεινε χωρίς γη. Ο Δίας για να μην τον αδικήσει είπε να ξανακάνουν τη μοιρασιά αλλά ο Ήλιος τότε είπε πως η γη που θα αναδύονταν από τη θάλασσα όταν θα ανατέλλει το επόμενο πρωινό θα γινόταν δική του. Έτσι αναδύθηκε ένα πανέμορφο και καταπράσινο νησί, η Ρόδος. Ο Ήλιος συνεπαρμένος από την ομορφιά της την έλουσε με τις ακτίνες του. Από τότε η Ρόδος είναι το νησί του Ήλιου, το πιο φωτεινό και λαμπερό. Ένας άλλος μύθος αναφέρει ότι η Ρόδος ήταν νύμφη, κόρη του Ποσειδώνα, και γυναίκα του Ήλιου.

Όπως και να’χει όποιον μύθο και να διαλέξεις ο ήλιος είναι ο πρωταγωνιστής και σε μας τις γάτες αρέσει πολύ ο ήλιος.

Καθόμαστε λοιπόν που λέτε όλη μέρα και λιαζόμαστε. Χρρρρρρρ, χρρρρρρρρρρρρρρ. Το αγαπημένο μας σημείο για ηλιοθεραπεία είναι ο ναός του Απόλλωνα, στην ακρόπολη.

Αλλά καταρχήν ας σας συστηθούμε: είμαστε μια παρέα 8 γατών : η Ιμαλία, ο Κλεόβουλος, η κόρη του η Κλεοβουλίνα, ο Ίππαρχος, ο Διαγόρας, η Φερενίκη,η Βέτσι και η Μαργαρίτα.

Δείτε τώρα από που πήραμε τα ονόματα μας:

H Iμαλία η γάτα πήρε το όνομα της από την Ιμαλία τη Νύμφη της Ρόδου η οποία γονιμοποιήθηκε από τον θεό Δία που πήρε τη μορφή βροχής όταν νίκησε τους Τιτάνες. Ως αποτέλεσμα η Ιμαλία γέννησε τρεις γιούς, τον Σπαρταίο, τον Κρόνιο και τον Κύτο. Στον Κατακλυσμό του Δευκαλίωνα τα τέκνα της Ιμαλίας και του Δία κατέφυγαν στα υψηλότερα μέρη της Ρόδου και έτσι σώθηκαν. Η Ιμαλία έδωσε το όνομά της σε ένα φυσικό δορυφόρο που περιφέρεται γύρω από τον πλανήτη Δία και ανακαλύφθηκε το 1904.

Ο Κλεόβουλος o γάτος πήρε το όνομα του από τον Κλεόβουλο τον Ρόδιο που ήταν τύραννος της Λίνδου και ένας από τους «επτά σοφούς» της αρχαίας Ελλάδας. Έζησε τον 6ο π.Χ. αι. και σε αυτόν αποδίδονται τα γνωμικά «μέτρον άριστον» και «ηδονής κράτει». Ονομάζεται και Κλεόβουλος ο Λίνδιος, διότι η αρχαία Ρόδος ήταν χωρισμένη στις 4 αρχαίες πόλεις: Ρόδος, Λίνδος, Κάμειρος και Ιάλυσος, των οποίων μέρη διασώζονται μέχρι σήμερα. Ο Κλεόβουλος ταξίδεψε και μελέτησε στην Αίγυπτο. Λέγεται ότι αναστήλωσε τον ναό της Αθηνάς που κατά τον θρύλο είχε χτίσει ο Δαναός. Επίσης συνέθετε τραγούδια και έμμετρα επιγράμματα και ρητά, που κατά τον Διογένη Λαέρτιο αριθμούσαν συνολικά ως 3.000 στίχους. Ο Διογένης Λαέρτιος αναφέρει το παρακάτω παράδειγμα επιγράμματος που το τραγουδάει ο Κλεόβουλος ο γάτος ολημερίς κι ολονυχτίς :

Είμαι μια χάλκινη κόρη, εδώ
στον τάφο του Μίδα. Και όσο
ρέει το νερό, όσο τα φύλλα πρασινίζουν τα δέντρα,
όσο ο ήλιος λάμπει και φαίνεται το ασημένιο φεγγάρι,
όσο τρέχουν τα ποτάμια και τα κύματα ροχθούν,
τόσο θα λέω πάνω σ’ αυτό το πολύκλαφτο μνήμα,
στους διαβάτες «ο Μίδας κείται θαμμένος εδώ».
Ο Κλεόβουλος πέθανε στη σχετικά μεγάλη για την εποχή ηλικία των 70 ετών και ο τάφος του υπάρχει στη Λίνδο. Ένας αστεροειδής που ανακαλύφθηκε το 1989 ονομάζεται πλέον 4503 Κλεόβουλος. Είχε μία κόρη, την Κλεοβουλίνα, που συνέθετε αινίγματα σε εξάμετρο στίχο, φημιζόμενα ως ισάξια εκείνων του πατέρα της. Όπως καταλαβαίνεται η Κλεοβουλίνα η γάτα πήρε το όνομα της από εκείνη.

Ο Ίππαρχος ο Ρόδιος ή Ίππαρχος ο Νικαεύς έδωσε το όνομα του στον Ίππαρχο τον γάτο. Έζησε περί τα 190 π.Χ. – 120 π.Χ. και ήταν Έλληνας αστρονόμος, γεωγράφος, χαρτογράφος και μαθηματικός ενώ θεωρείται από αρκετούς ως ο «πατέρας της Αστρονομίας». Άλλοι τίτλοι που του έχουν αποδοθεί είναι του μεγαλύτερου αστρονομικού παρατηρητή, «πρίγκιπα της παρατήρησης», «θεμελιωτή της τριγωνομετρίας» ως και του «μεγαλύτερου αστρονόμου της αρχαιότητας», αλλά και «όλων των εποχών». Η υπομονή του, η οξυδέρκειά του αλλά και το βεβαιούμενο ιστορικά πάθος του με ότι καταπιανόταν τον οδήγησαν σε δρόμους που σήμερα, αναλογικά με τα δεδομένα της εποχής του, σίγουρα εντυπωσιάζουν. Ανέπτυξε μαθηματικά μοντέλα για την κίνηση του Ηλίου και της Σελήνης, από παρατηρήσεις αιώνων αρχίζοντας από τους Χαλδαίους της Μεσοποταμίας. Υπήρξε επίσης ο πρώτος που συνέταξε τριγωνομετρικό πίνακα, πράγμα που του επέτρεπε να επιλύει οποιοδήποτε τυχαίο τρίγωνο. Τα έξι κορυφαία πάντως επιτεύγματά του ήταν:

• Υπολόγισε πως το ηλιακό ή τροπικό έτος είναι 365,242 ημέρες, όταν σήμερα τα σύγχρονα ατομικά ρολόγια τον επιβεβαιώνουν υπολογίζοντάς το σε 365,242199 ημέρες.
• Η ανακάλυψη της μεταπτώσεως των ισημεριών.
• Υπολόγισε τη διάμετρο της Σελήνης και τη κυμαινόμενη απόστασή της από τη Γη.
• Η δημιουργία του πρώτου καταλόγου αστέρων, τουλάχιστον στο δυτικό κόσμο.
• Η επινόηση της κλίμακας των μεγεθών των αστέρων από τη μέτρηση της φωτεινότητάς των, που χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα από όλους τους αστρονόμους του κόσμου.
• Ο Ίππαρχος ανακάλυψε ένα αστέρα που δεν υπήρχε πριν (πιθανόν κομήτη) στον αστερισμό του Σκορπιού και διατύπωσε την αρχή της αστρονομίας ότι «οι αστέρες δεν είναι αιώνιοι στον ουρανό».

O Ίππαρχος είναι ο εφευρέτης του Αστρολάβου, (όργανο με τη βοήθεια του οποίου μέτρησε τις συντεταγμένες των αστέρων). Τελειοποίησε τη Διόπτρα, (όργανο που του επέτρεψε την εκτίμηση της φαινόμενης διαμέτρου Ηλίου και Σελήνης, την απόσταση και το πραγματικό μέγεθός τους). Επίσης τελειοποίησε παλαιότερα όργανα όπως ήταν ο Γνώμων, το Ηλιοτρόπιο ή «Σκιάθηρον», το Ηλιωρολόγιο, το Καθετίον, την Κλεψύδρα, τους “Κρίκους”, τη Στερεά σφαίρα και το Υδρολόγιο.Θεωρείται ο πρώτος που διαίρεσε τους κύκλους των παραπάνω αστρονομικών αυτών οργάνων σε 360 μοίρες και ο πρώτος που κατασκεύασε Υδρόγειο σφαίρα. Το 2006, ανακοινώθηκε από την Ομάδα Έρευνας του Μηχανισμού των Αντικυθήρων ότι ένα σύμπλεγμα οδοντωτών τροχών στο εσωτερικό του μηχανισμού αναπαριστούσε τη μεταβλητή γωνιακή ταχύτητα της Σελήνης, σύμφωνα με τη θεωρία του Ιππάρχου. Η σχετικά κοντινή χρονική απόσταση ανάμεσα στον θάνατο του Ιππάρχου και την υποτιθέμενη περίοδο κατασκευής του μηχανισμού θα μπορούσε να σημαίνει ότι η σχολή του είχε κάποια ανάμειξη στον σχεδιασμό ή και την κατασκευή του μοναδικού αυτού οργάνου.

Ο Ίππαρχος ο Ρόδιος έγραψε πολλά βιβλία που δυστυχώς κάηκαν στον εμπρησμό της Αλεξανδρινής Βιβλιοθήκης εκτός από ένα, αλλά δεν σας λέμε πιο, ψάξτε κάτι κι από μόνοι σας. Ευτυχώς εκτενείς περικοπές αυτών των βιβλίων καθώς και αναφορές σχετικές με αυτά μας διέσωσαν διάφοροι αρχαίοι συγγραφείς όπως ο Κλαύδιος Πτολεμαίος, ο Θέων ο Σμυρναίος, ο Θέων ο Αλεξανδρεύς, ο Πλίνιος, ο Στράβων, αλλά και ο Πλούταρχος. Ο Ίππαρχος γεννήθηκε στη Νίκαια της Βιθυνίας στη Μικρά Ασία, το σημερινό Ιζνίκ της Τουρκίας, στην ίδια πόλη που 515 χρόνια αργότερα ο Αυτοκράτορας Μέγας Κωνσταντίνος συγκάλεσε την Α’ Οικουμενική Σύνοδο της Χριστιανοσύνης. Μεταξύ των άλλων η Α’ Οικουμενική Σύνοδος οροθέτησε και τον τρόπο προσδιορισμού του ετήσιου εορτασμού του χριστιανικού Πάσχα με βάση την πρώτη εαρινή Πανσέληνο, δηλαδή επί της ισημερίας και της σελήνης, δύο θέματα για τη γνώση και κατανόηση των οποίων είχαν προσφέρει τα μέγιστα οι μελέτες του Ίππαρχου.

Ο Διαγόρας ο γάτος πήρε το άνομα του από τον Διαγόρα τον Ρόδιο που ήταν Ολυμπιονίκης και γενάρχης Ολυμπιονικών. Θεωρείται ο κορυφαίος πυγμάχος της αρχαιότητας. Καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια της Ιαλυσού. Πρόγονός του ήταν επίσης και ο Μεσσήνιος ήρωας Αριστομένης. Νίκησε στο αγώνισμα της πυγμαχίας στην 79η Ολυμπιάδα το 464 π.Χ. Την νίκη του εξυμνεί ο Πίνδαρος στον Ζ’ Ολυμπιόνικο. Ο Διαγόρας ήταν επίσης περιοδιονίκης δηλ. νικητής και των τεσσάρων πανελλήνιων αγώνων. Σε προχωρημένη ηλικία το 448 π.Χ. ήταν παρών στην Ολυμπία όταν οι γιοί του Δαμάγητος και Ακουσίλαος στέφθηκαν Ολυμπιονίκες. Λέγεται ότι αμέσως μετά την ανακήρυξή τους σε Ολυμπιονίκες, οι γιοί του ανέβασαν τον πατέρα τους στους ώμους τους και τον περιέφεραν θριαμβευτικά στο στάδιο. Τότε ένας από τους θεατές αναφώνησε ‘Κάτθανε Διαγόρα, ουκ εις Όλυμπον αναβήση’ που σημαίνει ‘Ώρα να πεθάνεις πια Διαγόρα, μην περιμένεις να ανέβεις και στον Όλυμπο’ και ο Διαγόρας εν μέσω των επευφημιών και πλήρης ευδαιμονίας άφησε την τελευταία του πνοή. Ολυμπιονίκης στέφθηκε και ο τρίτος γιος του Δωριέας καθώς και τα εγγόνια του Ευκλής και Πεισίροδος, γιοι των θυγατέρων του Καλιπάτειρας και Φερενίκης, της οποίας το όνομα πήρε η γάτα η Φερενίκη.

Ελάτε τώρα να γνωρίσετε καλύτερα την ιστορία της γειτονιάς μας και να ανακαλύψετε πως πήραν τα ονόματα τους η Βέτσι και η Μαργαρίτα:

Η Πόλη της Ρόδου ιδρύθηκε το 408 π.Χ. στην «Πανός άκρα», στη βόρεια μύτη του νησιού και ρυμοτομείται με το καλύτερο πολεοδομικό σύστημα όλων των εποχών, το Ιπποδάμειο.

Παρολ’αυτά, η Ρόδος θα μείνει στην ιστορία σαν το Νησί των Ιπποτών. Η Καστροπολιτεία είναι ένα μεσαιωνικό μνημείο, δυτικοευρωπαϊκού υστερογοτθικού ρυθμού – που όμως φιλοξενεί ένα ολόκληρο μωσαϊκό αρχαίων, βυζαντινών, οθωμανικών και ιταλικών μνημείων αναγεννησιάκης τεχνοτροπίας – από τα ελάχιστα που υπάρχουν πλέον στην Ευρώπη, αναπόσπαστο μέρος της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς, που προστατεύεται από την UNESCO. Παράλληλα όμως είναι και μια ολοζώντανη Μεσαιωνική Πόλη, που μέσα από τα τείχη της αναπνέουν, κατοικούν και εργάζονται περισσότεροι από 6.000 άνθρωποι και πολλές γάτες. Μερικά μέρη όπου μας αρέσει να κόβουμε βόλτες είναι ο Ναός της Αφροδίτης, το Νοσοκομείο των Ιπποτών, όπου στεγάζεται το Αρχαιολογικό Μουσείο, το Βυζαντινό Μουσείο, η Οπλοθήκη, το Μουσείο Διακοσμητικών Τεχνών, το Τζαμί του Σουλεϊμάν και το Μέγαρο της Καστελλανίας.

Η Παλιά Πόλη κτίστηκε από τους Ιππότες του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη ή απλά Ιωαννίτες Ιππότες, που έφτασαν στη Ρόδο το 13ο αιώνα, μετά την εκδίωξη τους από τους Αγίους Τόπους, όταν πια η Ιερουσαλήμ έπεσε στα χέρια του Σαλαντίν. Οι Ιωαννίτες αφού κατάφεραν να αποσπάσουν την έγκριση του Πάπα κατέλαβαν τη Ρόδο, ενώ νωρίτερα είχαν κάνει ένα μικρό πέρασμα από την Κύπρο, όπου ο βασιλιάς τους είχε παραχωρήσει τη Λεμεσό. Οι Ιωαννίτες της Ρόδου ήταν οργανωμένοι σε επτά διαφορετικές «Γλώσσες» -Langues ή Tongues-, αυτές της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Προβηγκίας, της Ωβέρνης, της Ιταλίας, της Ισπανίας και της Αγγλίας ενώ το έμβλημα τους ήταν ο «σταυρός της Αμάλφης», ο οποίος αργότερα μετονομάστηκε σε «σταυρό της Μάλτας», όταν οι Ιωαννίτες κατέφυγαν σ’ αυτό το νησί της Μεσογείου, μετά την κατάκτηση της Ρόδου από τους Οθωμανούς, το 16ο αιώνα.

Το εντυπωσιακό Κάστρο των Ιπποτών του Αγίου Ιωάννη ή Ιπποτών της Ρόδου βρίσκεται στη ΒΔ πλευρά του κάστρου της Παλιάς Μεσαιωνικής Πόλης, το επονομαζόμενο, κατά τα χρόνια της Ιπποτοκρατίας (1309-1522), Κολλάκιο ή Chateu. Το Κολλάκιο περιελάμβανε τα Καταλύματα των Γλωσσών, δηλαδή τα καταλύματα των διαφορετικών εθνών ή εθνοτήτων του τάγματος, το νοσοκομείο, τις κατοικίες των ιπποτών, την εκκλησία του Αγίου Ιωάννη και το παλάτι του Μεγάλου Μαγίστρου. Χωριζόταν από το πολύ μεγαλύτερο νότιο τμήμα, τη Χώρα ή Μπούργκο με ένα εσωτερικό τείχος ενώ τα δύο μέρη ένωνε μία πύλη. Στη Χώρα διέμενε και εργαζόταν ο ντόπιος πληθυσμός, δηλ. οι Έλληνες, οι εβραίοι και οι Λατίνοι.

Η κεντρική οδός της Παλιάς Πόλης, η Οδός των Ιπποτών, είναι ο πλέον καλοδιατηρημένος λιθόστρωτος μεσαιωνικός δρόμος στην Ευρώπη, με μήκος 200 μέτρα και πλάτος έξι, ο οποίος έχει χαραχτεί πάνω στην αρχαία οδό που οδηγούσε στην Ακρόπολη του Κάστρου. Εκεί βρίσκονται και τα καταλύματα των «Γλωσσών», με πιο εντυπωσιακό το Γαλλικό Κατάλυμα, την πρόσοψη του οποίου κοσμεί ο θυρεός του Μεγάλου Μάγιστρου.

Στο ψηλότερο σημείο του Κάστρου των Ιπποτών, στο τέλος της Οδού των Ιπποτών, βρίσκεται το Παλάτι των Μεγάλων Μαγίστρων ή Καστέλο. Το Καστέλο θεμελιώθηκε στα τέλη του 7ου αιώνα μ.Χ. από τους Βυζαντινούς και αποτελούσε την Ακρόπολη του Φρουρίου. Ο θρύλος θέλει να έχει χτιστεί πάνω στα θεμέλια του ναού του θεού Ήλιου γι’αυτό κι εμείς ρίχνουμε γερές ξάπλες στην αυλή του. Στο ίδιο σημείο βρισκόταν και η «Κάτω Ακρόπολη» της αρχαίας Ρόδου.

Οι Ιππότες του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη ή Ιωαννίτες Ιππότες μετά την κατάληψη της Ρόδου το 1309 το ανακατασκεύασαν προκειμένου να γίνει η επίσημη κατοικία του εκάστοτε Μεγάλου Μάγιστρου του τάγματος τους. Εκτός όμως από ανάκτορο αποτελούσε και διοικητικό κέντρο του ιπποτικού κράτους αλλά και φρούριο, καθώς η ισχυρή του οχύρωση πρόσφερε πολλές φορές την προστασία του στον ντόπιο πληθυσμό κατά τη διάρκεια των αλλεπάλληλων εισβολών από τους πολυάριθμους εχθρούς, που επιβουλεύονταν τη Ρόδο. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι στην πολιορκία των Τούρκων το 1522, όταν πλέον αλώθηκε η Ρόδος, παρέμεινε σχεδόν ανέπαφο χάρη στην εξαιρετική του κατασκευή.

Το Παλάτι των Μεγάλων Μαγίστρων είναι ένα επιβλητικό κτίριο χτισμένο γύρω από μια μεγάλη εσωτερική αυλή. Στο ισόγειο υπήρχαν οι βοηθητικοί χώροι, οι κουζίνες, οι αποθήκες και οι στάβλοι ενώ στον πάνω όροφο υπήρχαν οι επίσημες αίθουσες, η μεγάλη αίθουσα του Συμβουλίου, η τραπεζαρία και τα ιδιαίτερα διαμερίσματα του Μεγάλου Μαγίστρου, γνωστά με την ονομασία «Μαργαρίτες». Από κει πήρε και το όνομα της η δικιά μας Μαργαρίτα. Η είσοδος του Παλατιού είναι εντυπωσιακή και την κοσμούν δύο επιβλητικοί ημικυκλικοί πύργοι με επάλξεις καθώς και ο θυρεός του Μεγάλου Μαγίστρου.

Δυστυχώς όμως, ενώ άντεξε σχεδόν σ’ όλες τι επιθέσεις των εχθρών, έπεσε σε μαρασμό κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας (1522-1912), όταν οι κατακτητές το μετέτρεψαν σε φυλακή κι αργότερα το άφησαν να ρημάξει. Η ιστορία όμως του επεφύλασσε ακόμη χειρότερη μοίρα. Το έτος 1865 καταστράφηκε σχεδόν συθέμελα όταν ανατινάχτηκε μια πυριτιδαποθήκη, που βρισκόταν στα υπόγεια του διπλανού ναού του Αγίου Ιωάννη. Όρθιοι έμειναν μόνο οι πύργοι της εισόδου. Την ίδια περίοδο το Νοσοκομείο των Ιπποτών μετατρέπεται σε στρατώνα, ενώ κτίζονται πολλά τζαμιά, με εντυπωσιακούς μιναρέδες αλλά και λουτρά. Οι Έλληνες δεν είχαν πλέον το δικαίωμα να κατοικούν εντός των τειχών. Όσοι διατηρούσαν καταστήματα και γενικά όσοι εργάζονταν μέσα στην πόλη έπρεπε να την εγκαταλείψουν το ηλιοβασίλεμα.

Το Παλάτι γνώρισε νέες δόξες όταν κατά τη διάρκεια της Ιταλοκρατίας στα Δωδεκάνησα (1912-1948) ο Ιταλός διοικητής Ντε Βέτσι (De Vecci) αποφάσισε να το ανακατασκευάσει με βάσει τα αρχικά σχέδια των Ιπποτών και να το μετατρέψει σε επίσημη κατοικία του εκάστοτε Ιταλού Διοικητή αλλά και θερινό ανάκτορο για τον Ιταλό βασιλιά Βιτόριο Εμανουέλε τον Γ΄ και αργότερα τον Μπενίτο Μουσολίνι (μπρρρρ, αυτό δεν μας αρέσει καθόλου). Από αυτόν τον Ιταλό διοικητή πήρε το όνομα της η Βέτσι η γάτα.

Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα μωσαϊκά πατώματά του που είναι στρωμένα με ψηφιδωτά, αρχαίας, ρωμαϊκής και βυζαντινής τεχνοτροπίας, τα οποία έφεραν οι Ιταλοί από την Κω καθώς και η συλλογή επίπλων δυτικής τεχνοτροπίας του 16ου και 17ου αιώνα. Την εσωτερική αυλή κοσμούν πολλά αγάλματα της ελληνιστικής και ρωμαϊκής περιόδου ενώ ξεχωρίζουν οι αίθουσες αναμονής, υποδοχής, μουσικής, χορού και η αίθουσα του ψηφιδωτού της Μέδουσας.

Στις αίθουσες του ισογείου παρουσιάζονται σήμερα μόνιμες εκθέσεις με θέματα παρμένα από την πόλη της Ρόδου από την ίδρυσή της έως και το 1522.

Η Παλιά Πόλη περιβάλλεται από καλοδιατηρημένα μεσαιωνικά αμυντικά τείχη του 14ου και 15ου αιώνα, μήκους περίπου πέντε χιλιομέτρων και πλάτους περίπου 12 μέτρων, με επάλξεις και πυργίσκους καθώς και τάφρο, πλάτους περίπου 30 μέτρων, με γέφυρες στις 11 Πύλες της, από τις οποίες ξεχωρίζουν η Πύλη Ντ’Αμπουάζ και η Θαλασσινή Πύλη ή Πύλη του Λιμανιού όπου πάμε κάθε τόσο για φρεσκότατο ψαρακι.

Είναι αδιαμφισβήτητα πολύ ωραίο να είσαι γάτα στην Καστροπολιτεία!

ΥΓ. Τις πληροφοριες τις βρηκαμε στο διαδυκτιο αλλα δεν ειμαστε καλες στις αναφορες, νομιζουμε οτι η βικιπαιδεια μας βοηθησε πολυ. α και εδω κοιταξαμε. ευχαριστουμε ολους τους ανωνυμους ηρωες που εκαναν το ονειρο μας για 15 λεπτα δημοσιοτητας πραγματικοτητα συμπεριλαμβανομενου και του περαστικου που μας εβγαλε φωτο. σας αγαπαμε. ματς μουτς που λετε κι εσεις και πολλα χρρρρρρρρρρρρρρρ…