φερμενο απ’εξω με λαστιχακι στα μανικια και κοκκινη μπορντουρα να εικονιζει τοπια απ’αυτο το εξω. αισθηση, ω τι περιεργο, αγνωστη μα τοσο οικια. κηπος στην εξοχη με φραχτη και ο αερας να μυριζει βατομουρα. ειναι σιγουρα ανοιξη εχει σιγουρα ηλιο και ενα απαλο αερακι ισα-ισα να ξεσηκωνει το ζεσταμενο πνευμα.
ηταν συνθετικο ομως και καηκε στο σιδερο ενω μετα απο τοσα χρονια ειδα μια εικονα που θυμιζε εκεινο το ζωγραφισμενο τοπιο πανω στο νυχτικο λιγο πιο κατω απο το σπιτι μου. προσπαθησα να ξαναβουτηξω στην αισθηση που με πλημυριζε οταν κοιτουσα τη ζωγραφια. μοιαζει αλλα δεν ειναι η ιδια. και πως θαταν αλλωστε. εξαλλου ειναι και ο τοπος διαφορετικος.
Όλα αλλάξουν κι όμως μένουν ίδια…
Το θέμα είναι πως τα κρατάμε στην καρδιά και στη σκέψη μας
Καλημέρα.
δεν πειράζει Λεμονάτο μου
κάποτε,
εκεί που δεν θα το περιμενεις,
θα ξαναβρείς την αισθηση που (νομιζεις πως) εχεις χάσει.
δειξε μας την εικονα και ας μην ειναι η ιδια!!
oh yes! τρελοφαντασμενη
θα συμφωνησω απολυτα μαζι σου
—————
μαριλενα, το φανταζομαι αυτο που λες
το εχω σκεφτει κιολας
νομιζω οτι θα ειναι σε μια αγγλικη εξοχη
αλλα και παλι δεν ξερεις!
μπορει να ειναι οπουδηποτε!
—————-
δεν εχω τη φωτογραφικη μαζι μου διπλη μου
:p
δε θέλει τόπο θέλει τρόπο
φοβαμαι να παρω παρεσθησιογονες ουσιες γαμωτο