ερωτας διχως λογικη

Ηταν ωραια εκεινη τη μερα στο café taboo. O ηλιος σκορπουσε προσχαρα τις αχτινες του πανω στο λευκο μαρμαρινο τραπεζι, διαπερνουσε το λευκο διαφανο ποτηρι το ιδρωμενο από το κρυο νερο που πριν λιγο περιειχε.Το ηπιε μονορουφι κι ενιωσε το παγωμενο υγρο να κατεβαινει ανακουφιστηκα στο λαιμο και μετα να στρογγυλοκαθεται στο στομαχι του σαν να σχηματισε λιμνουλα.

Η μερα, αν και μολις ειχε μπει η ανοιξη, ηταν ασυνηθιστα ζεστη. Με την ακρη του ματιου διεκρινε τον σερβιτορο που κατευθασε με τον αχνιστο καφε. Τι εναλλαγη από το κρυο στο ζεστο! Επιασε τον εαυτο του να σκεφτεται με χαρα τι θα συμβει όταν το ζεστο υγρο βρεθει μεσα του…ένα ζεστο κυμα θα τον πλυμμηρισει μουδιαζοντας ευχαριστα κάθε σπιθαμη του κορμιου του, κατι σαν γλυκος πυρετος. Ακουσε την εξωπορτα ν’ανοιγει και αυτος ο θορυβος εκανε τα ματια του να υπακουσουν στο ερεθισμα που μολις ειχαν δεχτει τα αυτια του…Και τοτε την ειδε…μολις μπηκε μες το café ένα πλασμα που κάθε άλλο παρα τον αφησε αδιαφορο.

Τι στ’αληθεια τον ειχε αναστατωσει τοσο εκεινο το πρωι; Μην ηταν το ομορφο πρωινο που εκανε τα παντα να φανταζουν πιο ωραια; Μην ηταν η κορμοστασια; Η κινηση της; Μην ηταν τα καστανα σπαστα μαλλια της που ανεμιζαν με χαρη καθως περπατουσε πανω στα ψηλοτακουνα παπουτσια της; Μην ηταν η λυγερη της μεση; Τα ομορφα στρογγυλα της στηθη; Να την, πλησιαζει, ερχεται, εφτασε και προσπερνα. Τα ρουθουνια του γεμιζει ένα γλυκο και συναμα δροσερο, λουλουδατο αρωμα. Αυτό είναι, δεν μπορει να σταματησει να την κοιταζει. Νιωθει πια σαν υπνωτισμενος.

Η κοπελα καθισε ακριβως απεναντι του δυο τραπεζια μετα. Τι ευτυχια! Δεν καθεται κανεις στο τραπεζι αναμεσα τους. Είναι ολη δικια του να τη λουσει με τα ματια του. Το οφθαλμολουτρο θα αποδειχθει ηδονικο…Βγαζει το μαντο της και ξεπροβαλουν τα κοκαλα δεξια και αριστερα του λαιμου καλοσχηματισμενα  σαν να τον καλωσοριζουν. Εχει ιδιαιτερη αδυναμια σ’αυτό το σημειο της γυναικειας ανατομιας και τα δικα της κοκαλακια εκπληρουν κάθε προσδοκια  του. Τολμαει να σκεφτει μαλιστα ότι είναι ότι ειχε ονειρευτει, ναι!

Ο σερβιτορος σβελτος την καλημεριζει ακουμπωντας στο τραπεζι της ένα ποτηρι παγωμενο νερο. Ανταποδιδει  το χαιρετισμο με ένα διαπλατο χαμογελο που κανει να ξεπροβαλουν δυο σειρες από καταπληκτικα στοιχισμενα λευκα δοντια. Κατι ειπε στον σερβιτορο, προφανως εδωσε την παραγγελια της, δεν καταλαβε.  Σκεφτεται ότι ανετα θα μπορουσε να είναι μοντελο. Όταν εκεινη πιανει το ποτηρι και το φερνει στα ροδαλα της χειλη, διακρινει τα μακρια της δαχτυλα. Θα μπορουσε να παιζει πιανο, σκεφτηκε. Αχ, μακαρι να παιζει πιανο!

Δεν ξερει τι τον επιασε, νιωθει ότι θελει να την γνωρισει από κοντα αυτή την κοπελα, νιωθει μαγνητισμενος, σαν την ωρα που την ειδε να ξεκινησε μια κλωστη από το στηθος του που κατελειξε κατευθειαν στο δικο της. Ένα αορατο νημα που τους κρατα ενωμενους. Κι επειδη είναι αορατο είναι και ανεξηγητο. Μα πως; Πριν από λιγο ουτε που θα φανταζοταν την εξελιξη των πραγματων…

Ερχεται χρονια σε τουτο το café και ποτε μα ποτε δεν του ειχε συμβει κατι αντιστοιχο.Κι άλλες φορες του αρεσαν πελατισες, τις θαυμαζε με μια σκεψη του στυλ ‘ομορφη αυτή’, αντε να ελεγε και καμμια κουβεντα στην παρεα του και τελος…αυτό όταν ηταν δεσμευμενος βεβαια όπως τωρα. Γιατι αμα ηταν ελευθερος αφιερωνε πιο πολύ χρονο, ναι- που ισως εφτανε μεχρι το ραντεβου και τη σχεση. Την Μαρθα την αγαπαει, θα εδινε και τη ζωη του για κεινη αλλα να, τωρα δεν σκεφτεται τιποτ’άλλο από το πώς μπορει να γνωρισει αυτή την κοπελα. Νιωθει ετοιμος να παρατησει τα παντα για χαρη της, ν’αλλαξει ακομα και πλανητη για χαρη της!

Οσην ωρα εκανε αυτές τις σκεψεις πανω στο τραπεζι της αραδιαστηκαν ένα φλιτζανι σοκολατα με σαντιγυ και μια ταρτα αμυγδαλου. Εκλεισε το βιβλιο που μολις ειχε ανοιξει και επιδωθηκε στη γευσιγνωσια οσων βρισκονταν μπροστα της. Κάθε κινηση της, το κουταλι που γεματο γλυκο εμπαινε στο στομα της, η σοκολατα που ρουφουσε και εκανε το λαιμο της να τρανταζεται, όλα, όλα πανω της τον μεθουσαν.

Ενιωσε εντονη την αναγκη να ριξει νερο στο προσωπο του. Πηγε στο μπανιο. Το δροσερο νερο αντι να τον συνεφερει, τον εκανε να νιωσει ακομα πιο εκστασιασμενος. Την ειδε στον καθρεφτη. Θεε μου, την βλεπει μπροστα του! Τους βλεπει και τους δυο τους να στροβιλιζονται μεσα σε μια καταγαλανη θαλασσα. Της χαιδευει τα μαλλια, της σηκωνει τα ποδια και τα περναει γυρω από τη μεση του…Η πορτα ανοιγει…τον επαναφερει στην πραγματικοτητα. Βγαινει εξω.

Εκεινη εκει, κοιταζει νωχελικα εξω από το παραθυρο. Ανοιγει το βιβλιο της. Εκεινος γυρναει στο τραπεζι του και κανει το ιδιο. Θελει να νιωσει πως νιωθει εκεινη. Κοιταζει νωχελικα εξω από το παραθυρο και ανοιγει το βιβλιο που διαβαζει τον τελευταιο καιρο και κουβαλα συνεχεια μαζι του ‘μπαρ φλωμπερ’ ο τιτλος του. Τον διαβαζει ασυναισθητα ‘μπαρ φλογα’

Όχι, όχι φλογα είναι αυτό που νιωθει να διαπερνα κάθε χιλιοστο του κορμιου του. Δεν μπορει να σκεφτει, δεν μπορει να διαβασει, όλα είναι μια δικαιολογια για να μην πραξει. Δεν θελει να διαβασει. Δεν θελει να σκεφτει. Το μονο που θελει να κανει είναι να την πιασει από τη μεση και να χαθουνε μες το δασος, μες την πολη, μες τη θαλασσα, δεν εχει σημασια αρκει να την πιανει από τη μεση και να τις χαιδευει τα μαλλια. Μα τι λεει;

Και η Μαρθα; Ζαλιζεται. Βλεπει την κοπελα να κανει νοημα στον σερβιτορο. Πληρωνει. Φευγει. Κανει και κεινος νοημα στον σερβιτορο. Θελει να πληρωσει. Να φυγει. Την χανει. Την ακολουθει…Αν ειχε ματια πισω του θα εβλεπε το απορημενο βλεμμα του σερβιτορου…   

——————

 το παραπανω κειμενο εμπνευστηκα κατοπιν παραγγελιας της una mama