χριστουγεννα 2007

ανημερα των χριστουγεννων στην μονμαρτη βρεθηκα οπως πριν δυο χρονια και φανταζει κατι σαν γλυκεια συνηθεια οταν ειμαι εδω στο παρισι να καταφευγω σε κεινα τα μερη κατα την χριστουγεννιατικη εξοδο.

με αλλη παρεα στα ιδια μερη, πολυς κοσμος τριγυρω, να ψαχνω μηπως βρω το ιδιο μαντηλι που ειχα αγορασει πριν δυο χρονια να προσφερω σε φιλο που του αρεσε.

για μερικα πραγματα τα δυο χρονια δεν ειναι τιποτα ενω για αλλα πραγματα τα ιδια αυτα χρονια φανταζουν αιωνιοτητα.

το μαντηλι δεν το βρηκα. βρηκα παλι στην πλατεια του τελεφερικ εκεινους που πλεκουν βραχιολακια ελπιδας και φερνουν ενα διαφορετικο χρωμα στην περιοχη.

μπηκα στην sacré coeur και ειδα πως η χριστουεννιατικη λειτουργια μπορει να συμβαδισει με το τουριστικο αξιοθεατο που επιτρεπει η απεραντοσυνη του χωρου.

στην αρχη συγκινηθηκα με την ιδιαιτερη ατμοσφαιρα που ειχε δημιουργηθει απο την ενωση της ανθρωπινης φωνης με το εκκλησιαστικο οργανο, συντομα βαρεθηκα.

βγαινοντας εξω με χτυπησε ο δυνατος αερας που πνεει ανεμποδιστος πανω στον λοφο.

 

περασμα απο την πλατεια tertre. λιγοστοι οι ζωγραφοι λογω κρυου. κι εμεις εξω κατσαμε χαρη στις σομπες μανιταρια. πραγματικα κανουν φοβερη δουλεια! καφες και crème brulée σε επικληνη τραπεζακια γιατι ακολουθουν τη φορα του εδαφους -προσοχη γλυστραει- 

ο σερβιτορος με την χαρακτηριστικη τραγιασκα του και την λευκη μακρια ποδια. μου θυμιζει marlon brando αυτο το στυλ…

ευχαριστες και παραξενες κουβεντες με ασυνδετα στοιχεια ανταλλαξαμε με ελληνα επισκεπτη, ευχαριστο τυπο, αυτο που λεμε bon viveur.

 

το μερος οπου σκοπευα να πιουμε κρασι συνοδευμενο απο πιατελα με τυρια και αλλαντικα ηταν κλειστο. η καβα που στο βαθος στεγαζει 4-5 τραπεζακια για την ιδια δουλεια και αυτη κλειστη. τελικα τα καταφεραμε να γευτουμε αυτη την εξαιρετικη λιχουδια σε εστιατοριο που μου θυμισε ελληνικη επαρχια και σταθμο τρενων!

ηταν ενα βραδυ γιορτης