
βλεπει τη δικια του τηλεοραση
11 παρα 10 ακριβως η γυναικα με το μικρο μαυρο φορεμα φοραει το καλτσον της καθισμενη στο ασπρο δωματιο απο το παραθυρο της ακουγονται σπουργιτια να τιτιβιζουν
την ιδια ακριβως ωρα απο το παραθυρο μου μπαινει ενα γλυκο αερακι φορτωμενο με τις μυρωδιες της ανοιξης
το βραδυ θα βρισκομαι εκει με τα πολλα φωτα
Αναρτήθηκε στις Uncategorized | 8 σχόλια »
Αναρτήθηκε στις Uncategorized | 3 σχόλια »
ενα σου λεω: εχω πορωθει με το μπαλετο
στα γενεθλια μου εφτιαξα νεμς ξερεις τα βιετναμεζικα σπρινγκ ρολς
Αναρτήθηκε στις Uncategorized | 6 σχόλια »
δεν εχω φρονιμητες. δεν ειμαι φρονιμη αν και προσπαθω καθε λεπτο που περναει. το θελω τοσο πολυ που ξεφυτρωνουν φρονιμητες απο το πουθενα μου φαινεται. κι ομως δεν προσπαθω. δεν κανω μονο θελω. και το να γινομαι φρονιμη ποναει αλλα το να μην γινομαι ποναει περισσοτερο. 
Αναρτήθηκε στις Uncategorized | 15 σχόλια »

εγω τα μπαλκονια ηθελα να βγαλω και κοιταχτε τι προεκυψε…
Αναρτήθηκε στις Uncategorized | 13 σχόλια »

στο παρισι ταιριαζει ο ηχος του ακορντεον και στη νεα υορκη η τζαζ
Αναρτήθηκε στις Uncategorized | 6 σχόλια »
Με λενε αλιγατορα. το ονομα μου το πηρα απο το ισπανικο el lagarto που σημαινει σαυρα. οπως θα ξερετε οι πρωτοι εξερευνητες της αμερικης υπηρξαν ισπανοφωνοι και οταν κυριαρχισε η αγγλικη γλωσσα στη βορεια αμερικη πολλα ισπανικα ονοματα αγγλικοποιηθηκαν (ετσι το λετε εσεις οι ανθρωποι;)
εχω κι εναν ξαδερφο που μενει πολυ μακρια, ειναι κινεζος και πιο μικρουλης απο μενα. δυστυχως κινδυνευει ο καημενουλης με εξαφανιση. να φανταστειτε αυτη τη στιγμη περισσοτεροι βρισκονται σε αιχμαλωσια παρα ελευθεροι.
εμεις οι αλιγατορες ειμαστε παλιοι, πολυ παλιοι. εχουμε γνωρισει ακομα και τους δεινοσαυρους. 200 εκατομυρια χρονια υπαρχουμε πανω σε αυτη τη γη. φτανω τα 5,3 μετρα και τα 468 κιλα (ειμαι τερας ακριβειας ο κερατουκλης ομως δεν μπορειτε να πειτε). ζω περιπου μισο αιωνα αν και στην αιχμαλωσια εχουμε φτασει μεχρι και τα 75 χρονια.
ειμαστε περιπου ενα εκατομμυριο στην φλοριντα κι αλλο ενα στη λουιζιανα. κατι λιγοι βρισκομαστε και στις γυρω πολιτειες.
Μας αρεσει το γλυκο νερο κι ετσι την αραζουμε στα ποταμια, στις λιμνες και τα ελη. η νοτια φλοριντα ειναι το μονο μερος που ζουμε παρεα με τους κροκοδειλους οι οποιοι μας κοροιδευουν λεγοντας μας οτι ειμαστε του γλυκου νερου. πφφφφφ
οι ενηλικοι ειμαστε μοναχικες υπαρξεις και οριοθετες της περιοχης μας. οι μικροτεροι ειμαστε πιο κοινωνικοι ειναι η αληθεια.
ειμαστε βαριοι τυποι με αργο μεταβολισμο αλλα οταν αποφασισουμε να σπινταρουμε του δινουμε και καταλαβαινει…για λιγο. εχω 75 κοφτερα δοντια και καθαριζω μικροτερα ζωα με μια μπουκια. αν το ατυχες θυραμα μου ειναι μεγαλυτερο μπορω να το πνιξω μεσα στο νερο αλλα ειμαι διασημος για το ‘death roll’ μου που συνισταται στο να δαγκωνω με δυναμη το θυραμα μου και να το φερνω σβουρα μεχρι να κοπει κομματακια. χεχε, δεν με βρισκεται πολυφανταστο;
τωρα που σας τα λεω αυτα πεινασα. παω να φαω και ισως τα ξαναπουμε. γειααα
Αναρτήθηκε στις Uncategorized | 5 σχόλια »





φυσαω μερικες απο τις εικονες που ρουφαω αυτες τις μερες
Αναρτήθηκε στις Uncategorized | 12 σχόλια »

το πεινασμενο ρακουν οταν ειδε τον αστακο να ψαχνει με τη σειρα του κατι να φαει σκεφτηκε να προσποιηθει το νεκρο για να τον προσελκυσει. ο αστακος πεφτοντας στην παγιδα του πανουργου ρακουν το πλησιαζει για να βεβαιωθει για την κατασταση του. το τσιμπαει απο δω, το γαργαλαει απο κει και οταν σιγουρευεται οτι ειναι ψοφιο παιρνει το δρομο για το χωριο του, να ειδοποιησει τους συγχωριανους του να ερθουν στο φαγοποτι.
ετσι κι εγινε. ετοιμαστηκε ολο το χωριο, εβαλε τα καλα του και κινησε στον τοπο που κειτονταν το ρακουν. οταν πια ειχαν μαζευτει ολοι εκει, σηκωνεται το ρακουν και τους λεει: ‘θελατε να με φατε αλλα τωρα θα σας φαω εγω’. αν και οι αστακοι παλεψαν με γενναιοτητα δεν καταφεραν να νικησουν το πεινασμενο ρακουν και βρεθηκαν ενα γερο δειπνο στο στομαχι του εκεινο το βραδυ.
*απο ινδιανικο μυθο
Αναρτήθηκε στις Uncategorized | 11 σχόλια »